Peaceful Burma (ျငိမ္းခ်မ္းျမန္မာ)平和なビルマ

မိမိကိုယ္ကို ေကာင္းေအာင္ ေဆာက္တည္ရံုမွ်နွင့္ တာဝန္ ေက်သည္မဟုတ္။ မိမိရဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ေလာကကို ေကာင္း ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးဖို ့လည္း လိုေသး၏။ သို ့မွသာ တာဝန္ေက်မည္ ျဖစ္၏။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေျပာတဲ့ညီညြတ္ေရး

“ညီၫြတ္ေရးဆုိတာ ဘာလဲ နားလည္ဖုိ႔လုိတယ္။ ဒီေတာ့ကာ ဒီအပုိဒ္ ဒီ၀ါက်မွာ ညီၫြတ္ေရးဆုိတဲ့အေၾကာင္းကုိ သ႐ုပ္ေဖာ္ျပ ထားတယ္။ တူညီေသာအက်ဳိး၊ တူညီေသာအလုပ္၊ တူညီေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရမယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ညီၫြတ္ေရးဆုိတာ ဘာအတြက္ ညီၫြတ္ရမွာလဲ။ ဘယ္လုိရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ညီၫြတ္ရမွာလဲ။ ရည္ရြယ္ခ်က္ဆုိတာ ရွိရမယ္။

“မတရားမႈတခုမွာ သင္ဟာ ၾကားေနတယ္ဆုိရင္… သင္ဟာ ဖိႏွိပ္သူဘက္က လုိက္ဖုိ႔ ေရြးခ်ယ္လုိက္တာနဲ႔ အတူတူဘဲ”

Wednesday, September 23, 2009

ဧ၀ံ ေမ သုတံ -(ဖတ္ရႈျပီးကိုယ္တိုင္ဆုံးျဖတ္ႀကပါခင္ဗ်ား)

၂၀၀၈ ဖဲြ ့စည္းပုံကို မျပင္ဘဲနဲ ့ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပဲြ ဝင္ရင္ ဘာမွအဓိပါၸယ္မရိွဘူးဆိုတာ လူအမ်ားနားလည္ထားျပီးသား
ထင္ပါတယ္ စစ္အာဏာရွင္ေတြကို တရားဝင္ အသိအမွတ္ျပဳ ျပီး တရားဝင္နိုင္ငံေရးစင္ျမင့္ေပၚတင္ျပီး ခင္ဗ်ားတို ့ထင္တာ
လုပ္ႀကပါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ ဘာမဆိုလက္ခံပါတယ္ လို ့ေျပာတာတဲ့အတူတူပါဘဲ ဘယ္လို ဘဲျဖစ္ျဖစ္ ျပည္တြင္းက
လတ္တေလာ နိုင္ငံေရးျဖစ္စဥ္ေတြ ကို သိရိွရေအာင္ ဒီေဆာင္းပါးကို ကူးယူေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။
ေလးစားစြာျဖင့္-
ဘုန္းလိႈင္
PEACEFUL BURMA

FROM

http://kabarmakyay.blogspot.com/

(၁၄-၉-၀၉)ႏိုင္ငံေရးသမားေခါင္းေဆာင္မ်ားမွ၊ ျပည္သူသို႔ ေျပာၾကားလိုေသာ သတင္းစကားႏွင့္ မည္သို႔ ေသာ ေခါင္းေဆာင္မ်ိဳးျဖစ္ေၾကာင္း၊ ျပည္သူတို႔ ေလ့လာသံုးသပ္ႏိုင္ရန္ ေပါင္းကူးေပးမည့္ ေက်ာင္းသား လူငယ္အဖြဲ႕၏ ဖိတ္ၾကားခ်က္အရ၊ ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီဥကၠဌ ဦးသုေ၀ ေျပာၾကားေသာမိန္႔ခြန္း။

ဧ၀ံ ေမ သုတံ

စစ္အစိုးရက ၂၀၁၀ ခုႏွစ္တြင္ ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပမည္ဟု ေၾကညာထားေသာ္လည္း ပါတီဖြဲ႔စည္းေရး၊ ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္ဆိုင္ရာ ဥပေဒ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းမ်ား မေၾကညာေသးပါ။
၂၀၁၀ ခုႏွစ္တြင္ ေရြးေကာက္ပြဲ အမွန္တကယ္ က်င္းပျဖစ္မည္ မျဖစ္မည္ကိုလဲ မည္သူကမွ် ကံေသ ကံမ မေျပာႏိုင္ပါ။ အရာအားလံုးသည္ အရွက္ သိကၡာ ကင္းမဲ့ေသာ အတၱ႐ူး လူ႕တိရစာၦန္အာဏာရွင္တဦးထံ ၌သာ ရွိေနေသးသည္ကို မျငင္းႏိုင္ပါ။ စစ္ဖက္၀န္ထမ္းမ်ား အရပ္ဖက္၀န္ထမ္းမ်ားအပါအ၀င္ ရဟန္းရွင္လူ ျပည္သူအေပါင္းမွာလည္း “ဂုတ္ေပၚ ဒါးမိုး ”အေျခအေနမွာ ရွိေနပါသည္။
ျမန္မာျပည္ ဒီမိုကေရစီေရးအတြက္ ေပါင္းစည္း ညီညြတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားရင္း ဒီမိုကေရစီ အရင္ရေအာင္ လုပ္ၿပီးမွ ညီညြတ္ေအာင္လုပ္တာက ပိုသင့္မယ္ထင္တယ္ဟု ၀ါရင့္ဘေလါ့ဂါတေယာက္ တေလာက ညီးသြားသလို က်ေနာ္တို႕ရဲ႕ညီညြတ္ေရးကလဲ အသိေခါက္ခက္ အ၀င္နက္ေနဆဲျဖစ္ပါသည္။

အတၱ႐ူး လူ႕တိရစာၦန္ အာဏာရွင္ႏွင့္ အာဏာရွင္အရိုက္အရာခြဲတန္းအလွည့္ေမ်ာ္ စစ္မလႈိင္တစုက ဥပေဒျပဳေရးအာဏာ တရားစီရင္ေရးအာဏာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာတို႕ကို ထင္သလိုသံုးၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္အၾကမ္းဖက္ ၀ါဒႏွင့္ ရမ္းကားေနသည့္အျပင္ ႏိုင္ငံတကာအသိုင္းအ၀ိုင္းကို နားလွည့္ ပါးရိုက္လုပ္ကာသူတို႕ ပိုမိုအခိုင္အမာျဖစ္ေစမည့္ အေျခခံဥပေဒကို ဇြတ္အတင္း အတည္ျပဳ ခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ဆက္လက္ ၍ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲႏွင့္သရဖူေဆာင္းမည့္ေျခလွမ္းကိုလည္း အထင္း သားျမင္သာေနပါသည္။သူတို႕စိတ္ႀကိဳက္ ေရးဆြဲထားၿပီးျဖစ္သည့္ ၂၀၀၈ အေျခခံ ဥပေဒအရ က်င္းပမည့္၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲဆိုသည္မွာ တရားမွ်တေစရန္ သူတို႕စစ္တပ္ႀကီးတခုလံုးေဘးထြက္ထိုင္ေပးကာ ကုလသမဂၢအမႉးျပဳေသာနိုင္ငံတကာႀကီးၾကပ္ေရးလက္သို႕ထိုးအပ္ကာ က်င္းပေစသည့္တိုင္ ျမန္မာျပည္သူတို႕အတြက္မည္သို႕မွထူးလာမည္မဟုတ္။၂၀၀၈ အေျခခံ ဥပေဒကိုျပန္လည္သံုးသပ္ျပင္ဆင္ရန္ ေတာင္းဆိုမႈဆိုသည္မွာလည္းကၽြဲပါးေစာင္းတီးသည္ကမွ ရြံ႕လူးခိုက္ႏွင့္ႀကံဳလွ်င္ စည္း၀ါး လိုက္သေယာင္ရွိဦးမည္။

သူကေတာ ့လူထု ဆႏၵခံယူပြဲႏွင့္ အတည္ျပဳခဲ့သည့္ အေျခခံ ဥပေဒကို ဖ်က္လုိဖ်က္ဆီး မလုပ္ၾကရန္(၆၄) ႏွစ္ျပည့္ တပ္မေတာ္ေန႔ အခမ္းအနားတြင္ေျပာၾကားခဲ့ေသးသည္။

ထို႕ေၾကာင့္ ထိုစစ္အာဏာရွင္တို႕အားဖယ္ရွားျပစ္ေရးသာက်ေနာ္တို႕အတြက္ တခုတည္းေသာ အဓိက နည္းလမ္း ျဖစ္သည္။ အရင္းမွလွန္ အျမစ္မွတူးကာ ဖယ္ရွားႏိုင္မည္လား တစျခင္းတလြာျခင္းခြာ၍ ဖယ္ရွားႏိုင္မည္လား ဆိုသည္က အေျခအေနအေပၚတည္ပါမည္။
မည္သို႕ပင္ျဖစ္ေစအျခင္းျခင္းညီညြတ္မႈ နားလည္မႈ အေပးအယူမွ်ဖို႕ အေရးအလြန္ႀကီးသည္ကို က်ေနာ္တို႕အားလံုး ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ သေဘာေပါက္ဖို႕လိုက္နာက်င့္ႀကံဖို႕ နည္းလမ္းရွာေဆာင္ရြက္ဖို႕ ေနာက္ဆံုအေျခအေနကိုလည္းေရာက္ေနပါၿပီ။

ထိုစစ္အာဏာရွင္တို႕အားဖယ္ရွားျပစ္ေရးအတြက္ ၂၀၁၀ေရြးေကာက္ပြဲကို ဆန္႕က်င္တားဆီးရမည္မွာ မလြဲမေသြ ျပဳလုပ္ရမည့္တိုက္ပြဲတရပ္ျဖစ္သည္။ခုအခ်ိန္မွာ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကုိ ဝင္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ဖုိ႔ တရားဝင္ ေၾကညာ ျပင္ဆင္လုပ္ကုိင္ေနတဲ့ ပါတီမ်ားနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားလည္းရွိေနပါသည္။(နအဖ၏ လံရွဴးမ်ားစကားထဲထည့္မေျပာပါ)ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႕ထဲမွာဘဲ ဆန္႕က်င္ဖက္ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတဲ့ ျပႆနာတရပ္ကိုလည္းအက်ယ္ႀကီးကို ၾကားေနရပါတယ္။

က်ေနာ့အျမင္ကို ေျပာရရင္ေတာ့ဒါဟာဆန္႔က်င္ဖက္လမ္းႏွစ္ခုမဟုတ္ပါ။

ထိပ္တိုက္ျပႆနာတရပ္လည္းမဟုတ္ပါ။

လမ္းေၾကာင္းတခုထဲေပၚက ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္အလုပ္ေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။က်ေနာ္တို႕၂၀၁၀ေရြးေကာက္ပြဲကို တားဆီးဆန္႕က်င္တိုက္ပြဲ၀င္မႈ ေအာင္ျမင္တဲ႕အခါ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ေရးဆိုတာ မရွိႏိုင္ေတာ့ပါ။ ဒါ့အတြက္ဘာ့ေၾကာင့္က်ေနာ္တို႕ျခင္း အင္အားအပ်က္ခံျငင္းခံုဆန္႕က်င္ တြန္းတိုက္ ေနၾကမွာလဲ။တဆက္ထဲမွာဘဲ သေဘာသဘာ၀အရ တိုက္ပြဲဆိုတာ အႏိုင္အရံႈးရွိၿမဲျဖစ္ပါတယ္။ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုဥပေဒကို က်ေနာ္တို႕ တခဲနက္ဆန္႕က်င္ခဲ႕ပါတယ္။ အရွိန္အဟုန္နဲ႕ “ဗုတ္ႏိုး” ခဲ့ပါတယ္။ နအဖက ေျဗာင္လိမ္ၿပီး ေျဗာင္ဘဲစားသြားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီတိုက္ပြဲမွာ က်ေနာ္တို႕ အေမ်ာ္အျမင္ႀကီးႀကီး အေပးအယူ အခ်ိတ္အဆက္ ရွိရွိနဲ႕ စစ္အာဏာရွင္ဖယ္ရွားျပစ္ေရးအဓိကရည္မွန္းခ်က္ကို မ်က္ေျချပတ္မခံဘဲ ခိုင္မာျပည့္စံုစြာတိုက္ပြဲ၀င္ဖို႕သာ ျပင္ဆင္သင့္ပါတယ္။တနည္းအားျဖင့္ အျမစ္လွန္ေျခမႈန္းၾကပါမယ္။ တစစီခြါတလြာစီလွီးျဖတ္မဲ႕သူမ်ား အရံအသင့္ရွိေနပါေစ။ေႏြးေထြးစြာႀကိဳဆိုရန္ မသင့္ပါ(သ)လား။

အ႐ွည္တည္တန္႔မယ့္ဒီမို ကေရစီ အတြက္လိုအပ္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္မႈအရည္ အေသြးေတြကို႐ိုးသားမႈ႐ွိ႐ွိ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ႐ွိ႐ွိ တာ၀န္ခံမႈ႐ွိ႐ွိ လုပ္ကိုင္ႏိုင္ဖို႔ျပင္ဆင္ထားရပါမယ္။ က်ေနာ္တို႕ဟာ အမ်ား စံုညီသေဘာထားက်ေအာင္ စည္း႐ံုးႏိုင္စြမ္း ႐ွိသူေတြ၊ သေဘာထားအျမင္ က်ယ္ျပန္႔ မွ်တ သူေတြျဖစ္ဖို႕လိုပါတယ္။ တရားမွ်တေရးကို ဦးထိပ္ပန္ၿပီးအမ်ား ျပည္သူအက်ဳိးစီးပြားကို ဦးစား ေပးလံုးပမ္းသူေတြ ျဖစ္ရပါမယ္။ ဒါ့အျပင္ မတူညီတဲ့ ရပ္တည္ခ်က္ေတြကိုလည္း သေဘာထား ႀကီးႀကီး သည္းခံ ႏိုင္သူေတြျဖစ္ဖို႕ အျခားသူေတြရဲ႕ အယူအဆ ေျပာစကားေတြကို နာၾကားနားေထာင္ႏိုင္ဖို႕လည္းလိုပါမယ္။
ဒါေၾကာင့္ ခုရက္ပိုင္းအတြင္း သတင္းပရိတ္သတ္ေတြ သတင္းဌာနေတြနဲ႕ ႏိုင္ငံေရး အသားေပး ဘေလာ့ဂါမ်ား အၾကား ေရပန္းစားခဲ႕တဲ့ “ဒီမုိကရက္တစ္ပါတီ” အမည္ျဖင့္ ပါတီတရပ္ ဖြဲ႕စည္းၿပီး လာမည့္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ ပြဲတြင္ ပါ၀င္ယွဥ္ၿပဳိင္မည့္သတင္းမ်ားကို နားေထာင္ ဖတ္ရႈ (ဂ်ီေတာ့လ္ခ္စသည္က)ေမးျမန္း ၾကားသိ ရသည္မ်ားမွ က်ေနာ္ သတိထားမိတဲ့ ကြဲလြဲမႈေလးတခ်ိဳ႕နဲ႕ ထြက္ၿပီးသတင္းမ်ားမွာ က်ယ္က်ယ္ျပန္ျပန္႕ မပါ ေသးတဲ့ အခ်က္အလက္အခ်ိဳ႕ကို က်ေနာ္ၾကားသလို မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။

ကြဲလြဲမႈေလးတခ်ိဳ႕ကေတာ့ (ဗီြအုိေအ ျမန္မာသတင္း16 September 2009) ႏုိင္ငံေရးသမားႀကီး ဦးသုေဝကုိ ဦးေက်ာ္ဇံသာ က ဆက္သြယ္ေမးျမန္း ေဆြးေႏြးတင္ျပထားရာမွာ ညီၫြတ္ေသာ ဒီမုိကရက္တစ္ပါတီ - ျမန္မာျပည္ (United Democratic Party of Myanmar) နဲ႔ UDP ပါတီလို႕ ေျပာသြားတာၾကားလိုက္ရပီး တကယ္ပါတီရဲ႕အမည္မွန္က ဒီမုိကရက္တစ္ပါတီ လို႕ ၾကားသိရပါတယ္။

ေနာက္တခုက သတင္းေတြထဲမွာ ၀ါရင့္ႏိုင္ငံေရးသမား ႏွစ္ဦး၏ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲလို႕ ၾကားသိရၿပီး အမွန္က ဒီပြဲကုိ ေက်ာင္းသား လူငယ္အဖြဲ႕ဆိုတာက စီစဥ္ၿပီး ဖိတ္ၾကားလို႕ ဦးသုေ၀ ဦး၀င္းႏိုင္တို႕ တက္ေရာက္ေျပာၾကားတာ လို႕ ၾကားသိရပါတယ္။( ဒါေပမဲ့ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ၿမိဳ႕နယ္ အာဏာပိုင္ထံမွ ခြင့္ျပဳခ်က္ မယူခဲ့သျဖင့္ ဥပေဒခ်ဳိးေဖာက္သည္ဟုဆုိကာ သတိေပး လက္မွတ္ေရးထုိးခိုင္းျခင္းခံရရာမွာေတာ့ အဲဒီေက်ာင္းသားလူငယ္အဖြဲ႕ရဲ႕ တာ၀န္ရွိသူေတြ ပါမပါမသိရပါ။) ေနာက္အနည္းငယ္ကြဲလြဲမႈကေတာ့ သတင္းမ်ားမွာ တက္ေရာက္သူ လူ၂၀ခန္႕လို႕ ဆိုေပမဲ့ တကယ္တက္ေရာက္သူ ၆၀ ေက်ာ္ရွိလို႕ ထိုင္စရာမေပးႏိုင္လို႕ နဲနဲအဆင္မေခ်ာျဖစ္သြားတာေတြ႕ရတယ္လို႕ ၾကားရပါတယ္။
ဆက္လက္ပီး အဲဒီပြဲမွာ ဦးသုေ၀ေျပာၾကားခဲ့တဲ့ မိန္႕ခြန္းအျပည့္အစံုကို တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။

(၁၄-၉-၀၉)ႏိုင္ငံေရးသမားေခါင္းေဆာင္မ်ားမွ၊ ျပည္သူသို႔ ေျပာၾကားလိုေသာ သတင္းစကားႏွင့္ မည္သို႔ ေသာ ေခါင္းေဆာင္မ်ိဳးျဖစ္ေၾကာင္း၊ ျပည္သူတို႔ ေလ့လာသံုးသပ္ႏိုင္ရန္ ေပါင္းကူးေပးမည့္ ေက်ာင္းသား လူငယ္အဖြဲ႕၏ ဖိတ္ၾကားခ်က္အရ၊ ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီဥကၠဌ ဦးသုေ၀ ေျပာၾကားေသာမိန္႔ခြန္း။

မဂၤလာပါခင္ဗ်ား၊ ဒါေလာက္မ်ားတဲ့ သတင္းဌာနပုဂၢိဳလ္မ်ားကို ေတြ႕ရလိမ့္မယ္လို႔ က်ေနာ္ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ပါ ဘူး။ အခုလို ေတြ႕ရတာ အလြန္၀မ္းသာပါတယ္။ က်ေနာ့္ကို လူငယ္ေက်ာင္းသားမ်ားက (၂၀၁၀) ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး က်ေနာ့္သေဘာထားကို ျပည္သူသို႔ ေျပာျပေပးပါလုိ႔ ဖိတ္တဲ့အတြက္ က်ေနာ္ ေရာက္ရွိလာျခင္း ျဖစ္ပါ တယ္။ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံရဲ႕ စစ္အစိုးရဟာ အင္ဒိုနီးရွားကို အတုယူတာပါလုိ႔ တခ်ိဳ႕ကေျပာတယ္။ တခ်ိဳ႕ကလဲ ေတာင္အာဖရိကကို အတုယူ၊ လက္တင္အေမရိက၊ တ႐ုတ္ကို တုတာလုိ႔ ေျပာသံၾကားရပါတယ္။ က်ေနာ္ နားလည္ သေလာက္ေတာ့၊ ဘယ္ႏိုင္ငံ၊ ဘယ္သူ႕ကိုမွအတုမခိုးပါဘူး။ သူတို႔ အေတြးအေခၚ၊ သူတို႔ ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ လုပ္တာပါ။ မဆလမွ ဆင္းသက္လာတာျဖစ္လို႔၊ မဆလ နည္းဟန္ရွိတယ္လို႔ေတာ့ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ မတူတာက စီးပြားေရး စနစ္ေလာက္ပါပဲ။ ဒီေခတ္စီးပြားေရးဟာ တစ္ပါတီအာဏာရွင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကြန္ျမဴနစ္အာဏာရွင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အာဏာရွင္ ေတြအားလံုးလိုလို၊ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ကို ေျပာင္းလဲက်င့္သံုးၾကတယ္။ မေျပာင္းရင္ ေခတ္ေနာက္က်မွာ က်န္ရစ္ခဲ့မွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံလဲ ေျပာင္းကိုေျပာင္းရပါတယ္။ ေျပာင္းတဲ့ အတြက္လဲ အားလံုး စီးပြားေရးတိုးတက္လာၾကပါတယ္။ စနစ္တက် လိမ္လိမ္မာမာ လုပ္တတ္သူေတြက ပိုတိုးတက္တာေပါ့။ တစ္ကမၻာလံုး ဂလိုဘယ္လိုင္ေဇးရွင္းဆိုေတာ့၊ တစ္ကမၻာလံုးဆက္သြယ္ၿပီး

ရင္းႏွီးႁမွဳပ္ႏွံၾကတယ္။ ေရာင္းတယ္၊ ၀ယ္တယ္ စုေပါင္း လုပ္ၾကေတာ့၊ အနည္းဆံုး အထိုက္အေလ်ာက္ စီးပြားျဖစ္ၾကတာဘဲ။ အဲဒီ အာဏာရွင္ေတြက အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာ ကိုသာ လက္မလႊတ္ၾကေသးတာပါ။ ဘာပဲေျပာေျပာ၊ ဒီမိုကေရစီမဟုတ္တဲ့ အဓမၼ၀ါဒီအစိုးရေတြဟာ၊ ျပည္သူေတြကို ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္တဲ့ေနရာမွာ တူၾကေတာ့၊ သူ႔ႏုိင္ငံကို ငါအတုယူသလုိလို၊ ငါ့ႏိုင္ငံကို သူအတုယူသလုိလို ထင္ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။

ႏုိင္ငံသမိုင္းအျဖစ္အပ်က္ေတြမွာ၊ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံနဲ႔ ခပ္မ်ားမ်ားတူတဲ့ အင္ဒိုနီးရွားႏုိင္ငံအေၾကာင္းကို က်ေနာ္ေျပာပါမယ္။ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ၿဗိတိသွ်ကိုလိုနီအျဖစ္၊ ႏွစ္(၁၀၀)ေက်ာ္ေနခဲ့ရသလို၊ အင္ဒိုနီးရွား ႏိုင္ငံလဲ၊ ဒတ္ခ်္တိုိ႔ရဲ႕ ကိုလိုနီအျဖစ္ အႏွစ္(၃၀၀)ေက်ာ္ေနခဲ့ရပါတယ္။ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးရည္ရြယ္ၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းတို႔၊ ၿဗိတိသွ်အစိုးရကို အံတုဆန္႔က်င္ခဲ့သလို၊ တခ်ိန္တည္းမွာဘဲ၊ အင္ဒိုနီးရွားမွာ အသက္(၂၆)ႏွစ္ရြယ္ ဆိုကာႏိုက၊ အင္ဒိုနီးရွားအမ်ိဳးသားေရးပါတီကို ေထာင္ၿပီး၊ ဒတ္ခ်္အစိုးရကို အံတုပါတယ္။ အဖမ္းခံရတယ္။ သူ႔ေၾကြး ေၾကာ္သံက ဒို႔ႏိုင္ငံ၊ ဒို႔လူမ်ိဳး၊ ဒို႔ဘာသာစကား။ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးျဖစ္ေတာ့၊ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ဂ်ပန္ေတြ၀င္ေရာက္သိမ္းပိုက္သလို၊ အင္ဒိုနီးရွားကိုလဲ ဂ်ပန္ ေတြ သိမ္းပိုက္လုိက္ပါတယ္။ အင္ဒုိနီးရွင္း ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာကို စစ္တပ္ထဲအတင္းသြင္းၿပီး အေရွ႕ေတာင္ အာရွ စစ္ပြဲေတြအတြက္ ေခၚသြားတာ ရာေထာင္ခ်ီၿပီး ေသေၾကေပ်ာက္ဆံုးကုန္တယ္။ ဂ်ပန္ကို အင္ဒိုိနီးရွားလူထုအခြန္ ေတာ္ေတြေပးရတယ္။ အင္ဒိုနီးရွားအလံလဲ မေထာင္ရဘူး။ ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းလဲ ဆိုခြင့္မေပးဘူး။ (၁၉၄၅)ခုႏွစ္ ဂ်ပန္လက္နက္ခ်ေတာ့၊ ဆိုကာႏိုနဲ႔ ဟာတာတုိ႔က အင္ဒိုနီးရွားလြတ္လပ္ေရးကို ေၾကညာ လိုက္တယ္။ သို႔ေသာ္ ကိုလိုနီအရွင္ေဟာင္း၊ ဒတ္ခ်္ေရာက္လာၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္တယ္။ ဒတ္ခ်္အစိုးရကို ဆက္ေတာ္လွန္ ေတာ့၊ (၁၉၄၉)ခုႏွစ္မွာ လြတ္လပ္ေရးရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး၊ ပါလီမန္ဒီမုိကေရစီစနစ္နဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တာ (၁၉၅၉)ႏွစ္ထိ (၁၀)ႏွစ္ၾကာတယ္။ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို အသံုးျပဳရာမွာ အေတြ႕အၾကံဳ ရင့္က်က္ျခင္းမရွိေသး တဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ေခါင္းေဆာင္တဲ့အတြက္ ေအာင္ျမင္သင့္သေလာက္ မေအာင္ျမင္ဘူး။ ဆိုကာႏိုရဲ႕ ၀ါဒက အေနာက္ႏိုင္ငံနယ္ခ်ဲ႕ကို တိုက္ခဲ့သူပီပီ၊ အေနာက္ဆန္႔က်င္ေရး၀ါဒျဖစ္ေနတယ္။ သူ႔မိန္႔ခြန္းတစ္ခုမွာ အေမရိကန္ကို ရည္ရြယ္ၿပီး ါသ အသ ့ငူူ တငအ့ ပသကမ ေငိ…လို႔ေျပာခဲ့တယ္။ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ဟာ ေတာ္လွန္ေရးမွေပါက္ဖြားလာခဲ့သလုိဘဲ၊ အင္ဒိုနီးရွားတပ္မေတာ္လဲ ေတာ္လွန္ေရးမွ ေပါက္ဖြားတာျဖစ္တယ္။ ေတာ္လွန္ေရးၿပီးေတာ့ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြက ႏိုင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္ေရးအစိုးရအဖြဲ႕ေတြမွာ ပါၾကတယ္။ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြက တပ္မေတာ္မွာ ဆက္လက္ ဦးေဆာင္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ စစ္ေရးေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ လုပ္ေဖာ္လုပ္ဖက္ေတြ ျဖစ္ၾကတယ္။ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီစနစ္အရ၊ တပ္ဟာ အေရး မပါတဲ့ေနရာ ေရာက္ေနတယ္။ ကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီးဟာ အရပ္သားျဖစ္လို႔၊ တပ္အေရာင္ေမွးမွိန္ေနတဲ့အတြက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြက မေက်နပ္ဖူးေပါ့။ အင္ဒိုနီးရွားအစိုးရအုပ္ခ်ဳပ္ေရးဟာ လြတ္လပ္ေရးရၿပီး (၁၀)ႏွစ္ၾကာတဲ့အခါ၊ ထိထိေရာက္ေရာက္မေအာင္ ျမင္ေတာ့ ဆုိကာႏိုက ပÍၥသီလဆိုတဲ့ ါကငိနိ ိနာသခမေခပ စနစ္ကို ခ်မွတ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရးေတြအားလံုး အစိုးရၾသဇာေအာက္မွာ ထားလိုက္တာေပါ့။ စစ္တပ္ကလဲ ပူးတြဲအုပ္ခ်ဳပ္ေရးဆိုၿပီး လႊတ္ေတာ္မွာ ၁^၃ ပုံ၊ အုပ္ခ်ဳပ္ ေရးမွာ ၁^၅ ပံု၊ အထက္ဆံုးအဖြဲ႕မွ ေအာက္ေက်းရြာအထိ၀င္ပါတယ္။ အဲဟိုတုန္းက ဆိုကာႏိုရဲ႕အားဟာ စစ္တပ္၊ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၊ မူဆလင္ဘာသာေရးအဖြဲ႕ေတြနဲ႔၊ ႏိုင္ငံသား တ႐ုတ္စီးပြားေရးသမားေတြျဖစ္တယ္။ ဆိုကာႏိုဆိုတာက အင္ဒိုနီးရွားႏုိင္ငံရဲ႕သူရဲေကာင္း၊ လြတ္လပ္ေရး ဖခင္ႀကီး၊ အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီးဆိုၿပီး ၾကည္ၫိုေလးစားျခင္းခံရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆုိကာႏိုဟာ အေျပာအေဟာေကာင္းတဲ့ ေနရာမွာ ကမၻာ့ထိပ္တန္းေခါင္းေဆာင္စာရင္း၀င္ျဖစ္တယ္။ သို႔ေသာ္လဲ ေလာကမွာ အေျခအေနတြက အၿမဲေျပာင္းေနပါတယ္။ ကံဇာတာက်လာၿပီဆုိရင္ မေကာင္း က်ိဳးေတြ ျဖစ္လာေတာ့တာဘဲ။ ဆိုကာႏိုရဲ႕ အားတစ္ခုျဖစ္တဲ့ မူဆလင္ဘာသာေရးအဖြဲ႕ေတြက အင္ဒိုနီးရွားကို အစၥလာမ္ႏိုင္ငံအျဖစ္ ေၾကညာဖို႔လုပ္တယ္။ အဲဒါကို စစ္တပ္နဲ႔ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက လက္မခံဘူး။ တစ္ခါ စီးပြားေရးသမားမွာ ဘယ္လုိျဖစ္သလဲဆိုေတာ့ အစိုးရက စီးပြားေရးကို လက္၀ါးႀကီးအုပ္ထားတယ္။ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးတဲ့ တ႐ုတ္စီးပြားေရးသမားေတြကို စီးပြားေရးလုပ္ငန္းအားလုံုးခ်ေပးၿပီး ေ၀စားၾကတယ္။ ဆိုကာႏိုရဲ႕ အနီးကပ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး(၂)ေယာက္ဆုိရင္ စီးပြားေရးဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြလို႔ ထင္ရွားတယ္။ ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီး ႁမွဳပ္ႏွံမႈဆိုပါေတာ့ အရင္းအႏွီးက (၁၀၀)ပို႔လို႔ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ၊ တ႐ုတ္ကုန္သည္ႀကီးေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္လုပ္ရမွာဆိုေတာ့ ရွယ္ရာထည့္ေပးထားရတယ္။ အဲဒါနဲ႔ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြေရာ၊ တ႐ုတ္ကုန္သည္ႀကီးေတြပါ အလြန္ခ်မ္းသာကုန္တယ္။ လူထုႀကီးကေတာ့ စားရမယ့္၊ ေသာက္ရမယ့္၊ ဒုကၡေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရေတာ့ မေက် မနပ္ျဖစ္ၿပီး တ႐ုတ္နဲ႔အင္ဒိုနီးရွင္းလူမ်ိဳးေရး ပဋိပကၡျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဘန္ဒြန္းမွာ တ႐ုတ္ဆုိင္နဲ႔ အိမ္ေတြ (၁၅၀၀) ေလာက္ ပ်က္စီးသြားေအာင္ဖ်က္ဆီးခံရပါတယ္။ တစ္ခါ စစ္တပ္ထဲမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြက အက်င့္ပ်က္ၿပီး ခ်မ္းသာေနေတာ့ တပ္နာမည္ပ်က္တယ္။ ႏုိင္ငံ တိုးတက္မႈ ေႏွာင့္ေႏွးေစတယ္ဆိုၿပီး စစ္ဗိုလ္ငယ္ေတြက ေတာ္လွန္ၾကတယ္။ သူပုန္အစိုးရလို႔ ေၾကညာၿပီး၊ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြကို ျပန္ေပးဆြဲတယ္။ သတ္ပစ္ၾကတယ္။ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြ အမ်ားအသတ္ခံရတယ္။ ေနာက္ဆံုး စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ကိုပါ ျပန္ေပးဆြဲသြားတယ္။ က်န္တဲ့ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြက ေ႐ွ႕တန္းမထြက္ရဲၾကေတာ့ဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အထူးတပ္ရဲ႕ဗ်ဴဟာမွဴးေလး ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ ဆိုဟာတို ေရွ႕တန္းထြက္ၿပီး တပ္ကို စည္း႐ုံုးတယ္။ ေရတပ္၊ ရဲတပ္ တို႔ကိုလဲ သူ႔လက္ေအာက္မွာ ထားလိုက္တယ္။ ဆိုကာႏုိရဲ႕ ါကငိနိ ိနာသခမေခပ နဲ႔ ပူးတြဲ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတို႔ကို အခြင့္အေရး ယူၿပီး အရပ္သားေတြေနရာမွာ တပ္နဲ႔အစားထုိး တိုးခ်ဲ႕ ဖြဲ႕စည္းလိုက္တယ္။ ဒီလို အေျခအေနေတြ ႐ုတ္႐ုတ္သဲသဲ ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက အာဏာသိမ္းဖို႕ ႀကံတယ္။ အင္ဒိုနီးရွားကြန္ျမဴနစ္ပါတီဟာ ႐ုရွား-တ႐ုတ္ၿပီးရင္ ကမၻာမွာ အင္အားအႀကီးဆံုးပါ။ ေကဒါ (၃)သိန္းနဲ႔ ပါတီ၀င္ (၂)သန္းေက်ာ္ရွိတယ္။ အာဏာသိမ္းဖို႔ ႀကံတယ္ဆိုတဲ့ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကို ဆိုဟာတုိရဲ႕ စစ္တပ္ရယ္၊ ျပည္သူ႔စစ္လို႔ ေခၚရမလားမသိ၊ အရပ္သားလက္နက္ကိုင္ေတြက ရက္ရက္စက္စက္ အစုအၿပံဳလိုက္ သတ္ပစ္လုိက္တာ (၁)သန္း ေက်ာ္ေသတယ္ လို႔ဆုိတယ္။ ဆိုဟာတိုက ဆိုကာႏိုိနဲ႔ သြားေတြ႕ၿပီး ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကို ႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္မွ ဖယ္ရွား ပစ္ေၾကာင္း ေၾကညာခုိင္းတယ္။ ဆိုကာႏိုဟာ ႏုိင္ငံေတာ္ရဲ႕ဖခင္၊ အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီးဆိုေတာ့ မာနရွိမွာေပါ့။ သူ႔ကို ေထာက္ခံတဲ့ ပါတီလဲျဖစ္ေနျပန္ေတာ့ ဘယ္ေၾကညာမွာလဲ။ ဒါနဲ႔ ဆိုကာႏိုကုိ ဖမ္းဆီးလုိက္ ပါတယ္။ အရင္က လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ခဲ့တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးဟာ ေသတဲ့အထိ မထင္မရွားနဲ႔ ေနသြားရရွာတယ္။ ဆုိဟာတိုက (၁၉၆၅)ခုႏွစ္မွာ သမၼတအာဏာယူၿပီး အာဏာကို ခုိင္မာေအာင္ ႀကိဳးစားတယ္။ တစ္မိန္႔ တစ္အာဏာစနစ္ကို ထူေထာင္တယ္။ တပ္ထဲမွာ သစၥာရွိတဲ့လူေတြကိုသာထားၿပီး သူ႔အမိန္႔ မတည္တဲ့ စစ္ဗိုလ္ေတြ ကို သံအမတ္ခန္႔တဲ့လူ ခန္႔တယ္။ ရာထူးခ်တယ္၊ ေရႊ႕တယ္။ ျဖဳတ္တဲ့လူ ျဖဳတ္တယ္။ တပ္နဲ႔ ေ၀းေအာင္ ထားတယ္။ စီးပြားေရးကိုလဲ သူ႔လူေတြနဲ႔၊ သားသမီးအမ်ိဳးေတြလက္ထဲမွာ ထားတယ္။ ဂုိကာ ပါတီမွာလဲ သူ႔လူေတြပဲ ခန္႔တယ္။ လႊတ္ေတာ္မွာ အတိုက္အခံမရွိရဘူး။ ဆိုဟာတိုရဲ႕ လမ္းစဥ္ကို နားလည္ေအာင္ဆိုၿပီး တပ္မေတာ္သားေတြ၊ ၀န္ထမ္းေတြ၊ ဆရာေတြ၊ ဆရာ၀န္ေတြ အားလံုးမြမ္းမံသင္တန္းတက္ၾကရတယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲကို (၅)ႏွစ္တစ္ႀကိမ္ က်င္းပေပးပါရဲ႕။ လူထုေထာက္ခံတဲ့ ႏိုင္ငံေရးပါတီကို အမ်ိဳးမ်ဳိး ကန္႔သတ္ ခ်ဳပ္ခ်ယ္္တယ္။ ႏိုင္ငံေရးပါတီ(၁၇)ခု မိမိပါတီ၀င္ေတြကိုယ္တိုင္က ဖ်က္သိမ္းပစ္ေအာင္ ဖိအားေတြေပးတယ္။ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာကိုေတာင္ မေကာင္းတဲ့ အဓိပၸါယ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ပစ္တယ္။ အားလံုးကိုလဲ သူသံသယရိွတယ္။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မယံုဘူး။ ဘယ္လိုပဲ ပိုင္ေအာင္လုပ္လုပ္၊ ကံတတ္တဲ့အခ်ိန္ ကံက်တဲ့အခ်ိန္ရွိတယ္။ ျပႆနာေပၚခ်င္ေတာ့ စီးပြားေရး ကလဲ က်တယ္။ ဆန္အထြက္ကလဲ ေလ်ာ့သြားတယ္။ ကုန္ေစ်းႏႈန္းကလဲ တက္တယ္။ သတင္းစာ(၁၂)ေစာင္ကိုလဲ ပိတ္ပစ္လိုက္တယ္။ ျပည္သူရာေပါင္းမ်ားစြာကိုလဲ ဖမ္းလိုက္တယ္။ (၁၉၉၈) တကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းသား (၄)ေယာက္ကို ပစ္သတ္လိုက္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားေတြအံု ၾကၿြပီး ဆႏၵျပၾကတယ္။ စစ္တပ္ကို ႏွိမ္ခုိင္း ေပမယ့္ တပ္ကေက်ာင္းသားေတြကို စာနာၿပီး ေရွာင္သြားတယ္။ ဆိုကာႏိုကို ဆန္႔က်င္ခဲ့စဥ္က ဆိုဟာတို အသံုးျပဳခဲ့ တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြကပဲ ေက်ာင္းသားေတြကို အားေပးအားေႁမွာက္ျပဳေနတယ္။ ဆိုဟာတို က်ခ်ိန္ေရာက္လာၿပီျဖစ္လို႔၊ စစ္တပ္အပါအ၀င္ လူတန္းစားအသီးသီးက ဆန္႔က်င္ၾကတယ္။ ဆိုဟာတိုက ႏိုင္ငံျပဳျပင္ေရးေတြ လုပ္ေပးပါမယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲအသစ္လဲ က်င္းပေပးပါမယ္။ အဲဒီေရြးေကာက္ပြဲမွာ သူလဲ အေရြးမခံေတာ့ဘူးလို႔ ေၾကညာပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ကို ဘယ္သူမွ မယံုေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ ဆိုဟာတိုက အစိုးရအဖြဲ႕သစ္ကို ဖြဲ႕တယ္။ သူခန္႔လိုက္တဲ့ ၀န္ႀကီးေတြ၊ စစ္ဗိုလ္ေတြက အစ၊ ဘယ္သူမွ လက္မခံၾကဘူး။ ႏႈတ္ထြက္လိုက္ၾကတယ္။ ကက္ဘိနက္ မွာ ဆိုဟာတိုတစ္ေယာက္ပဲ က်န္တယ္။ အရင္တုန္းက ဆိုဟာတိုနားမွာ ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ေနတဲ့ လူေတြ၊ ဆိုဟာတိုေကြၽးေမြးထူေထာင္ေပးခဲ့တဲ့ လူေတြအားလံုး၊ ဆိုဟာတို အနားက ဖယ္ခြာသြားကုန္ၾကပါတယ္။ စိတ္ဓါတ္အႀကီးအက်ယ္က်သြားတဲ့ ဆိုဟာတိုဟာ ေခါင္းငိုက္စိုက္နဲ႔ သမၼတ ရာထူးမွ ႏႈတ္ထြက္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ ဒုသမၼတ ဟာဘီဘီက သမၼတရာထူးတက္ယူၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြအားလံုးလႊတ္လိုက္ပါတယ္။ သတင္းလြတ္လပ္ခြင့္ေတြရလာတယ္။ ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြလဲ အသီးသီး ေပၚလာၾကတယ္။ ဒီမိုကေရစီလမ္းေပၚျပန္ေရာက္တယ္ဆိုုပါေတာ့။ သို႔ေသာ္ ဒီမိုကေရစီအသီးအပြင့္ေတြ သီးပြင့္ လာၿပီး ျပည္သူေတြစားသံုးႏိုင္ဖို႔က ျပည္သူေတြကိုယ္တိုင္ႀကိဳးစားယူရအံုးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အာဏာရွင္စနစ္မွ ဒီမိုကေရစီစနစ္သို႔ အေျပာင္းအလဲဟာ၊ ေရွာေရွာ႐ႈ႐ႈ၊ လြယ္လြယ္ကူကူမဟုတ္ပါဘူး။ အေ႐ွ႕ဥေရာပ၊ လက္တင္အေမရိက၊ အင္ဒိုနီးရွား အပါအ၀င္ အေတြ႕အႀကံဳမ်ားအရ ျပည္သူေတြလိုခ်င္တဲ့ ဒီမိုကေရစီ ခ်က္ခ်င္းရဖို႔ေတာ့ ခက္ပါတယ္ဗ်ာ။ ကဲ..က်ေနာ္တို႔ တိုင္းျပည္အေၾကာင္းကို က်ေနာ္ဆက္ေျပာပါမယ္။ စစ္အစိုးရအုပ္ခ်ဳပ္ေနတာ အႏွစ္(၂၀) ရွိသြားပါၿပီ။ ျပည္သူကၿငီးေငြ႕ေနပါၿပီ။ အစိုးရေပၚလစီကလဲ မိမိအာဏာတည္ၿမဲေရး ေပၚလစီ ျဖစ္ေနတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးအတြက္ ျပည္သူေတြ တကယ္ႀကိဳးစားႏိုင္တဲ့ အခြင့္အလမ္းေတြမရွိ။ တကယ္ အကူအညီ ရႏုိင္တဲ့ ႏုိင္ငံေတြနဲ႔ ခ်စ္ၾကည္မႈကမရွိ၊ အကူအညီကမရ။ ရန္ျဖစ္တဲ့ ေပၚလစီျဖစ္ေနတယ္။ ျပည္သူေတြ အလုပ္ အကိုင္ရရွိဖို႔၊ စား၀တ္ေနေရးေၾကာင့္ၾကမႈကင္းဖို႔၊ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈေတြ ျပည့္စံုဖို႔၊ ျပည္သူေတြက ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ အေျပာင္းအလဲကို တကယ္လိုခ်င္ေနၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိ အေျပာင္းအလဲကို ေတာင့္တေနခ်ိန္မွာ အစိုးရက (၂၀၁၀) ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပေပးမယ္လို႔ ေၾကညာတယ္။ ဒီေရြးေကာက္ပြဲနည္းအားျဖင့္၊ ႏုိင္ငံနဲ႔ျပည္သူတို႔အတြက္ က်ေနာ္တို႔ တစ္စံုတစ္ခု အက်ိဳးျပဳႏုိင္လိမ့္ မယ္လို႔ ယူဆၿပီး၊ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ပါ၀င္ႏိုင္ဖို႔ ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီကို ဖြဲ႕စည္းလိုက္ၾကပါတယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္ေရးရည္ရြယ္ခ်က္က အဓိက(၂)ခ်က္ပဲ က်ေနာ္တင္ျပခ်င္ပါတယ္။ ပထမအခ်က္က တိုင္းျပည္မွာ ယိုယြင္းပ်က္စီး ေနတာဟူသမွ်ကိို ထိထိေရာက္ေရာက္ျပင္ဆင္ႏိုင္ဖို႔။ ျပည္သူလူထုရဲ႕ အသံက်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ၾကားႏိုင္ဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို က်ေနာ္နည္းနည္းခ်ဲ႕ၿပီး ေျပာပါမယ္။ ႏိုင္ငံရဲ႕ ျပႆနာေတြအေပၚ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကခ်ည့္ သေဘာထားေတြထုတ္ထုတ္ၿပီး ေျပာေနၾကတယ္။ ျပည္သူေတြ ေျပာမယ့္အသံကိုလဲ က်ေနာ္တို႔ အေလးထားရမယ္။ ကိုယ္ကသာေျပာၿပီး ျပည္သူကို ခ်န္ထားရင္ အဲဒါ ဒီမိုကေရစီမဟုတ္ဘူးေလ။ ဒီမိုကေရစီလို႔ တစာစာေအာ္ေနေပမယ့္ လက္ေတြ႕အလုပ္က ဒီမိုကေရစီဆန္ရမယ္။ အေျပာတစ္မ်ဳိး၊ အလုပ္တစ္မ်ိဳး၊ ကိုယ့္အက်ိဳးခ်ည့္ပဲၾကည့္ၿပီး ျပည္သူ႔အက်ိဳးဘက္ကစဥ္းစားမေပးရင္ မမွန္ဘူး။ ျပည္သူ႔ဆႏၵထုတ္ေဖာ္ဖို႔ အေကာင္းဆံုးနည္းလမ္းဟာ ေရြးေကာက္ပြဲဘဲ။ က်ေနာ္ ရွင္းျပပါမယ္။ (၁၉၉၀)ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲတုန္းက မဲဆႏၵေပးခဲ့တဲ့သူေတြရယ္၊ အဲဒီေရြးေကာက္ပြဲ တုန္းက အသက္မျပည့္လို႔ မဲမေပးလိုက္ရသူေတြဆိုၿပီး ၂ မ်ိဳးရွိပါတယ္။ ကိုးဆယ္ခုႏွစ္မဲေပးစဥ္ အသက္ ၃၀-၄၀ ရွိတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ေတြ အခု (၂၀၁၀)မွာ အသက္ ၅၀-၆၀ျဖစ္ေနၿပီ။ သူတို႔ မဲေပးခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္ ဒီအႏွစ္(၂၀)အတြင္းမွာ သူတို႔ေတြ႕ႀကံဳခံစားရတဲ့ အေျခအေနေပၚမွာ သူတို႔သေဘာထားေတြ ေျပာဖို႔လုိတယ္။ ေျပာခြင့္ေပးရမယ္။ အမွန္ ကေတာ့ (၄)ႏွစ္တစ္ႀကိမ္ သူတို႔သေဘာထားေတြ ထုတ္ေဖာ္ခြင့္ေပးရမွာပါ။ သူတို႔သေဘာထားေတြဟာ အေျခအေန ေျပာင္းသလို၊ ေျပာင္းႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔လက္ရွိ သေဘာထားေျပာခြင့္ေပးရမယ္။ ဟိုအႏွစ္ (၂၀)တုန္းက သေဘာထားကို တသမတ္တည္း၊ ေလွနံဒါးထစ္ မွတ္လို႔မရဘူး။ တစ္ခါ (၁၉၉၀)ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပဲြတုန္းက အသက္မျပည့္လို႔ မဲမေပးႏိုင္ခဲ့သူေတြ၊ ဥပမာ-အသက္(၁၆-၁၇)ႏွစ္ လူငယ္ေတြဟာ အခု(၄၀)နားေရာက္ကုန္ၿပီ။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔လို အင္မတန္တက္ၾကြတဲ့ သက္တန္းအရြယ္ ေတြဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံလူဦးေရရဲ႕ ထက္၀က္ေလာက္ရွိတယ္။ လူဦးေရ (၅၆)သန္းဆိုရင္ သူတို႔(၂၈)သန္းရွိတာေပါ့။ အဲဒီ(၂၈)သန္းေသာတက္ၾကြတဲ့ အရြယ္လူငယ္ေတြရဲ႕ ဆႏၵထုတ္ေဖာ္ခြင့္ ေပးရမယ္။ အဲဒီ လူငယ္လူရြယ္ေတြကို ေျပာခြင့္မေပးဘဲ ငါပဲေျပာမယ္၊ ငါ့ပါတီပဲေျပာမယ္ လုပ္ေနရင္ ဒီမိုကေရစီစနစ္နဲ႔ မအပ္စပ္ပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ေရြးေကာက္ပြဲဆိုတဲ့ တံခါးေပါက္က မဲေပးခြင့္ရွိတဲ့ ျပည္သူေတြအားလံုး ၀င္ၾကပါေစ။ ၀င္ႏိုင္ ေအာင္ ေရြးေကာက္ပဲြကို က်ေနာ္တို႔ႀကိဳဆိုရမယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲ တရားမွ်တမႈရွိတာ မရွိတာ ေနာက္တစ္ပိုင္း။ အဲဒါကို ႏိုင္ငံေရးပါတီကခ်ည္း စဥ္းစားရမွာ မဟုတ္ဘူး။ ျပည္သူကလဲ စဥ္းစားရမယ္။ ဆံုးျဖတ္ရမယ္။ ေရြးေကာက္ပဲြဟာ ျပည္သူတစ္ရပ္လံုးနဲ႔ ဆုိင္တာ မဟုတ္ဘူးလား။ တရားမွ်တေအာင္ ျပည္သူေတြကလဲ အမ်ားႀကီးပံ့ပိုးႏိုင္တယ္။ မတရားတာေတြ၊ မသမာတာေတြကို ေတြ႕ေအာင္ရွာၿပီး ကန္႔ကြက္ရမယ္။ တားဆီးရမယ္။ အဟန္႔အတားမလုပ္ရင္ မတရားလုပ္မယ့္ သူေတြက လုပ္သြား မွာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ၿပီးလုပ္ရပါမယ္။ သူမ်ားလုပ္ေပးလိမ့္မယ္ဆိုၿပီး ႏို႔သက္ခံယူဖို႔ ေစာင့္မေနပါနဲ႔။ က်ေနာ္တို႔ ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီက ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္မယ္ဆိုတာ၊ ဒီမိုကေရစီထြန္းကားေရးအတြက္ ကိုယ္တိုင္ လုပ္ဖို႔ ၀င္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ခ်ည္းလုပ္ရင္ က်ေနာ္တို႔ လုပ္သေလာက္ပဲရမွာေပါ့။ ျပည္သူေတြ ကိုယ္တိုင္ ပါ၀င္လုပ္မွ ဒီမိုကေရစီ ျပည့္ျပည့္ၿဖိဳးၿဖိဳးႀကီးကို ရမွာ။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ထပ္ေျပာပါမယ္။ ဒီကာလမွာ ျပည္သူေတြ ေတြေ၀မေနပါနဲ႔ေတာ့။ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ကိုယ္တိုင္တက္တက္ၾကြၾကြ မဲေပးမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ပါ။ ဒီမိုကေရစီလိုခ်င္ရင္ေတာ့ ဒီမုိကရက္တစ္ပါတီကို မဲေပးပါ။ အဲဒါ တိုက္႐ိုက္အက်ဆံုးေျပာတာပါ။
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ၾသဂုတ္လ(၃၀) ရက္ ငါးႀကိမ္ေျမာက္အစီးအေ၀း

ဥကၠဌ ဦးသုေ၀(အလယ္) အလုပ္အမႈေဆာင္ ဒုဥကၠဌ ဦးရဲထြန္း(၀ဲ) ဒုဥကၠဌ ဦးဘတင့္ေဆြ(ယာ)

(မ်က္မွန္ႏွင့္ ပု၀ါခ်ထားသူ)ေဒၚသန္းသန္းႏု ႏွင့္၀ဲဖက္ကပ္လ်က္ထိုင္ေနသူမွာ ဦးၿငိမ္းျဖစ္သည္။
ေဒၚေနရီဗေဆြ (ဓါတ္ပံု၏ယာစြန္ )

အမွတ္(၆) ဦး၀ိဇၹာလမ္း၊ ေရေက်ာ္ရပ္ ပုဇြန္ေတာင္ၿမိဳနယ္ရွိ စုရပ္အိမ္တြင္ စက္တင္ဘာလ (၁၆)ရက္ေန႕က

ျပဳလုပ္သည့္ဆြမ္းကပ္အလွဴ။

ကိုေနမ်ိဳးေ၀ စုေဆာင္းေပးထားေသာ ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္မည္ ဆိုသူတို႔၏ ဆက္သြယ္ရန္ ဖုန္းနံပတ္မ်ား

1. ဦးကိုကို 064-50410 / 09-2165036

2. ဦးကိုကိုႏိုင္ 01-580480

3. ဦးေက်ာ္စိုးလင္း 01-244924

4. ဦးခင္ေမာင္ေထြး တဆင့္ 064-24751

5. ဦးစိုးၾကြယ္ တဆင့္ 01-629463

6. ဦးညိဳမင္းလြင္ 01-578503

7. ဦးညြန္႔ေမာင္ 01-244924

8. ဦးေဌး၀င္း တဆင့္ 01-710553

9. ဦးတင္ေမာင္ေအး 01-243633 / 09-503452

10. ဦးတင္လွ တဆင့္ 01-593259

11. ဦးတင္ဟန္ တဆင့္ 064-24751

12. ေဒၚနန္းေရႊႀကာ တဆင့္ 02-57618 / 02-57109

13. ဦးေနမ်ိဳးေ၀ 09-8610719

14. ဦးမ်ိဳးခိုင္ တဆင့္ 01-611272 / 01-610083

15. ဦးၿမင့္ေအာင္ 01-645001

16. ဦးရဲမင္း တဆင့္ 02-57618 / 02-57109

17. ဦးလွၿမင့္ 068-21398

18. ဦး၀င္းေဇာ္ 064-24259 / 09-2201141

19. ဦးသန္းမင္းစိုး တဆင့္ 01-291375

20. ဦးသန္းေအး တဆင့္ 09-8590990

21. ဦးသိန္းတင္ေအာင္ 01-682581

22. ဦးအုန္းလြင္ 01-296693 / 09-5197648

23. ဦးေအာင္ဘြား 01-296693 / 09-5197648

24. ဦးေအာင္မ်ိဳးဥိး 01-500610

25. ဦးေအာင္သန္းတင့္ တဆင့္ 063-50642

26. ဦးေက်ာ္ၿမင့္ 09-5333193

27. ဦးသုေ၀ 09-5084963

28. ဦးႀကည္၀င္း 01-637076

29. ဦးရဲထြန္း ( အငယ္ ) 01-556554

30. ဦးသိန္းႀကည္ 063-50641

31. ဦးထြန္းေအာင္ေက်ာ္ 01-504882 / 01-505307

32. ဦးလွသိန္း 01-504882

33. ဦးၿငိမ္းေမာင္ 01-504882

34. ဦးရဲထြန္း ( အႀကီး ) 09-5185511 / 01-538669

35. ဦးတင္ထြန္းေမာင္ 01-540987

36. ဦးေဌး 09-8534539

37. ဦးေရႊအံုး 01-510541 /01-510764

38. ဦးတင္အံုး တဆင့္ 01-662461

39. ဦးတင္၀င္း 045-48321

40. ဦးဘိုေမာင္း တဆင့္ 01-553869

41. ဦးမ်ိဳးသန္႔ တဆင့္ 09-6570445

42. ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳေက်ာ္ၿငိမ္း 09-5161173

43. ဦးတင္စိုး 01-504882